انقلاب اسلامی :: نیایش بیدار

نیایش بیدار

13 دی 1396

به انتخاب: دکتر محمدباقر نجف‌زاده بارفروش (م.روجا)

غزل «دو چشم مه‌آلود» از سروده‌های سعید بیابانکی به یاد امام خمینی(ره)، سروده‌ای با زبانی بسیار ساده و نرم و مضامین و تصاویر شفاف و بی‌دغدغه است. واژه‌های شعر، همه و همه متناسب و هژمونی ساختار شعری امروز است. تشبیهات، محسوس در محسوس و یا محسوس با محسوس است. کوه بغض یک استعاره مصرحه است و درخت ناله، نیایش بیدار (تشبیه محسوس با نامحسوس)، دو چشم مه‌آلود و صدهزار آینه تکرار، از توانمندی شاعر در عرصه تکرار مضمون‌ها و تشبیهات صریح هستند. شعر «دو چشم مه‌آلود» یک غزل ساده با طراحی کلمات است. آن را در ادامه می‌خوانید:

ای سبز، ای همیشه سپیدار

در جای جای جنگل ایثار

جنگل در انتظار نماز است

برخیز ای نیایش بیدار

ای ماه از چه بود که آن مرد

در چاه می‌گریست علی‌وار

رفتی و رخت ناله بریدی

بر قامت شکسته نیزار

رفتی و کوه بغض فرو ریخت

ماندیم زیر سردی آوار

با ما بگو که چند شب، ای مرد

ما خواب بوده‌ایم و تو بیدار؟

امشب به یاد آن همه پاکی

بیدار باش و آینه بشمار

می‌رفتی و دو چشم مه‌آلود

ما را نداد فرصت دیدار

می‌رفتی و نگاه تو می‌شد

در صدهزار آینه تکرار

او را مبر که سیر ندیدیم

ای خاک سرد، دست نگه‌دار...



 
تعداد بازدید: 183


.نظر شما.

 
نام:
ایمیل:
نظر:
تصویر امنیتی: