19 آبان 1405
زمانی که در قصر بودم، نمایندگان صلیب سرخ جهانی برای دیدار از زندان‌ها آمدند، اما مسئولین زندان افرادی را که جراحتی داشتند و آثار شکنجه در بدنشان بود، به آنها نشان نمی‌دادند. فقط بچه‌هایی را که سالم بودند نشان می‌دادند. البته نمی‌دانم آنها اسامی را داشتند یا نه. من جزو افرادی بودم که به دلیل جراحت به نمایندگان صلیب‌سرخ نشان داده نشدم...
بعد از مدتی یک روز گفتند زندانی‌ها را آزد می‌کنند و لیستی را اعلام کردند که 200 نفر از اوین آزاد شدند و این مطلب در روزنامه‌ها چاپ شد. چون بیرون از زندان فعالیت مردم زیاد شده بود، در قبال درخواست‌های ما از قبیل کتاب، روزنامه و رادیو مقاومت نمی‌کردند. حتی چیزهایی را که ملاقاتی‌ها برای ما می‌آوردند به ما می‌دادند و احترام بیشتری به ما می‌گذاشتند. تا آنجا که وقتی بچه‌های غیرمذهبی درخواست تلویزیون کردند و خانواده‌هایشان آوردند، از آنها قبول کرده و به داخل زندان آوردند که شب‌ها از آن استفاده می‌شد؛ اما ما فقط اخبار را گوش می‌دادیم و به داخل سلول برمی‌گشتیم.
مدتی گذشت تا اینکه یک شب لیستی آوردند که در آن از میان 130 نفر زندانی 118 نفر را آزاد کرده بودند. وقتی بچه‌ها لیست را نگاه کردند، دیدند اسم من، حسن غفاری (برادر آقای موسوی غفاری) و مهدی خلخالی (پسر آقای خلخالی) در آن نیست، 6 نفر از بچه‌های غیرمذهبی هم در آن لیست نبود. بچه‌ها گفتند: «ما که از زندان بیرون نمی‌رویم.» من گفتم: «شما بیرون بروید و تظاهرات کنید تا ما را هم بیرون کنند.»
شب دور هم نشستند و مشورت کردند که چه کار کنند. من التماس می‌کردم که شما بروید. می‌گفتند: «مگر می‌شود ما برویم و شما با زن و بچه در زندان بمانید.» گفتم: «شما بروید. یک روز هم نوبت ما می‌شود.» و به این ترتیب آنها را دلداری می‌دادم.
به هر حال بچه‌ها با صلوات آزاد شدند و بیرون رفتند و دل بچه‌ها گرم شد که خبرهایی هست. آنها رفتند و ما 13 نفر در زندان قزل‌حصار ماندیم. هر روز بچه‌ها فشار می‌آوردند که یا بقیه را به اینجا بیاورید و یا ما را به آنجا ببرید. اینجا مانند قبرستان شده و ما نمی‌توانیم دوام بیاوریم. تا اینکه بعد از یک ما گفتند وسایلتان را جمع کنید تا شما را به زندان قصر ببریم، چون دیگر زندانیان سیاسی را اینجا نمی‌آوردند. به این ترتیب ما را به [زندان] قصر منتقل کردند...
به همراه بقیه بچه‌ها از زندان قزل‌حصار به قصر منتقل شدیم. حدود 260 ـ 250 نفر هم آنجا بودند. در زندان قصر زندگی بچه‌های مذهبی و غیرمذهبی جدا بود. یک ماه گذشت تا اینکه یک روز لیستی آوردند و اسم 210 نفر را خواندند که از زندان آزاد می‌شدند. آخرین اسمی که خوانده شد من بودم. وقتی از زندان خارج شدم، عده زیادی را دیدم که مقابل زندان تجمع کرده بودند. فردای آن روز در زندان‌ها باز شد و مردم با دسته گل به استقبال زندانیان رفتند. که البته تاریخ آن را به خاطر ندارم. فقط یادم هست که دی 57 بود و به نظرم پس از یکی ـ دو هفته انقلاب به پیروزی رسید.
_ خاطرات مبارزه و زندان: خاطرات حمید حاجی عبدالوهاب، مهدی فرهودی، علی‌محمدآقا، حسین ملک، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، تهران، عروج، 1387، ص 195 – 193.
تعداد بازدید: 4
