26 آبان 1405
... یک صبح جمعه به قم حرکت کردم. این در حالی بود که آیتالله بروجردی رحلت کرده بود و مسأله مرجعیت واحد شیعیان معطل مانده بود. اگرچه عدهای به آیتالله حکیم روی آورده بودند و پادشاه هم با تلگرافی فوت آیتالله بروجردی را به آیتالله حکیم تسلیت گفته بود و این به آن معنی بود که او را به عنوان مرجع واحد شیعیان میشناسند. اما میدانستم مشورت و صوابدید کسانی که فرستادن آن تلگراف را به پادشاه توصیه کرده بودند، بسیار ناشیانه بوده است. چون اولاً شیعه، مذهب رسمی ایرانی و ایران است. ثانیاً محل مرجعیت شیعه از سالها پیش، از عراق و شهر نجف به ایران و شهر قم منتقل شده بود. ثالثاً اکثریت شیعیان و مراجع مختلف مایل بودند که مرجع طراز اول شیعه ایرانی و فارسی زبان باشد، در حالی که آیتالله حکیم، عراقی و عربزبان بود، در نتیجه در آن وقت تعدد مراجع واقعی وجود داشت. در قم به دیدن چند تن از آقایان مراجع قم رفتم، نتیجه مذاکرات خوب و رضایتبخش بود. همراهان توصیه کردند به دیدار آقای خمینی هم بروم (در نظر داشته باشیم که موقعیت آقای خمینی در آن روز، شهرت و موقعیت دو سال بعد نبود. یعنی بعد از واقعه پانزده خرداد سال چهلویک[1] که چند ماه پس از استعفای من رخ داد) آقای خمینی تب داشت و از رنگ چهرهاش هم پیدا بود که بیمار است با این وصف طاقت آورد نیم ساعتی نشستم و گفتوگو کردیم. ...
- خاطرات علی امینی، به کوشش یعقوب توکلی، تهران، حوزه هنری، 1377، ص 173 – 172.
[1]. سال چهلودو صحیح است.
تعداد بازدید: 7