انقلاب اسلامی :: اطلاعیه ماه مبارک رمضان در زندان

اطلاعیه ماه مبارک رمضان در زندان

01 تیر 1394

شهریور 1355 (رمضان 1396)

در روزهای اول ماه مبارک رمضان اطلاعیه‌ای از طریق بلندگو برای کلیه زندانیان بندهای شماره یک قصر خوانده شد که به موجب آن: «کسانی که می‌خواهند برای خوردن سحری بیدار شوند به خاطر حفظ آرامش زندان ورفاه زندانیانی که روزه نمی‌گیرند می‌بایست در اتاق‌های معینی بخوابند و در همان‌جا سحری بخورند. بنابراین این‌گونه افراد حق ندارند برای خوابیدن از حیاط زندان استفاده نمایند».

مقامات زندان به خوبی می‌دانستند با توجه به هوای گرم و تراکم افراد در اتاق‌های زندان، برای زندانیان بسیار مشکل است دستور را اجرا نمایند. آن‌ها یا نباید روزه بگیرند، یا باید در اتاق‌های گرم بخوابند و یا بدون سحری روزه بگیرند. از طرفی این دستور موضوع تازه‌ای بود که در واقع برای تحت فشار گذاشتن زندانیان مسلمان اتخاذ شده بود و طبق معمول همراه با تهدید و مجازات بود.

ابتدا توسط نماینده زندانیان با رئیس مذاکره شد که نتیجه‌ای دربرنداشت، سپس با ارسال نامه‌هایی به مقامات درخواست رسیدگی شد که معمولاً ترتیب اثر نمی‌دادند. خانواده‌ها با مقامات و مراجع برای رسیدگی و لغو این دستور تماس گرفتند ولی توجهی از طرف آنان به این موضوع نشد و حتی توصیه بعضی از علما و مراجع را مسئولین مربوطه نادیده گرفتند.

به هر حال پس از بحث‌ها و تلاش‌های زیاد تصمیم گرفته شد بدون اعتنا به دستور زندان، هر کس مایل است سحر بیدار شود و از حیاط زندان به داخل اتاق برای خوردن سحری طبق معمول سال‌های قبل برود.

صبح روز بعد ده نفر را به عنوان محرکین و اولین نفرات به زندان انفرادی و چند روزی نیز به میان زندانیان عادی بردند. از شب‌های بعد پلیس درهای ورودی به سالن‌ها و اتاق‌ها را می‌بست تا کسی نتواند وارد اتاق‌ها شود. از این به بعد بالاجبار هر شب قبل از ساعت 10 شب که زمان خاموشی و ممنوعیت رفت و آ‌مد بود غذا می‌خوردیم و تا فردا غروب تحمل می‌کردیم، به عبارت دیگر ساعت 7 بعدازظهر افطاری و ساعت نه و نیم شب سحری می‌خوردیم. البته روزهای اول کمی مشکل بود ولی به تدریج عادی شد، و در اواخر ماه مبارک رمضان نیز پلیس عملاً مانع بیدار شدن و خوردن سحری نمی‌شد. گفته می‌شد از طرف مقامات به زندان دستور لغو این دستور را داده بودند.

به هر حال این عمل آنان نشانه‌ای از خشم پلیس و ساواک نسبت به زندانیان مسلمان و تقید آنان بر انجام فرایض بود. زیرا قبلاً نماز جماعت را تعطیل و حتی برخاستن برای نماز صبح را ممنوع کرده بودند که البته با افتضاح و رسوایی دستور خود را پس گرفتند و حال در صدد بودند امکان روزه گرفتن را از بین ببرند ولی با مقاومت زندانیان روبه‌رو شدند و هیچ نتیجه‌ای جز بی‌آبرویی بیشتر برای خود نصیب‌شان نشد.




منبع: کتاب سال‌های بی‌قرار (خاطرات جواد منصوری)، تدوینگر محسن کاظمی، انتشارات سوره مهر، 1391، ص 284



 
تعداد بازدید: 694


.نظر شما.

 
نام:
ایمیل:
نظر:
تصویر امنیتی: